23 juli 2016
Wat was ik blij, dat we op advies van Toni, gekozen hadden voor locatie Fleur de Lys, deze morgen. We hopten op de trekker, althans de wagen die erachter voorgetrokken werd en reden naar de betreffende locatie, in het dagelijks leven een boerderij. Zelden was ik zo gefascineerd en ontroerd door zulk een mooie optredens. Eerst het Lamo El Aqua Kwartet, daarna spoken word met dans door Wordbites en vervolgens door Macho Macho.

Van de doorlopende tentoonstelling bleef met name het kunstwerk van Briede van Bemmelen bij mij hangen. Met als thema de binnenkant als buitenkant heeft zij de binnenkant van een auto beplakt met papier-maché en het er vervolgens uitgehaald. Details als de achterruitverwarming en ventilatieroosters waren zelfs zichtbaar. Hier en daar waren delen van het papier-maché uitgedeukt.

Lamo El Aqua Kwartet, 3 violen en een cello opende de sessie optredens vandaag bij Fleur de Lys. Een strijkkwartet van 4 pasafgestudeerden aan het Prins Claus conversatorium in Groningen. Het was een zelfgeschreven muziekstuk waarbij getracht was flamencomuziek als uitgangspunt was genomen. Ik zocht en vond de versnelling en vertraging, vrolijkheid en verdriet, spanning en ontspanning die ik zelf zo herken in de spaanse levensliederen.

De entourage in de grote stal op een rond podium was prachtig. Het geluid van af en toe een trekker en een koffiemachine voor een speciale koffie buiten maakte het uniek.

Tweezaam

Aanvankelijk dacht ik dat hij de activiteit ging inleiden, hij zette een boekje klaar op de grond en legde de microfoon ernaast. Maar toen hij niemand anders aankondigde, en het publiek begon toe te spreken was het me duidelijk. Hij zag er kwetsbaar uit, beter gezegd het voelde zo aan. Met name toen hij zei dat een droom was uitgekomen, om samen met danseres Sanne deze voordracht te doen. Spoken word gecombineerd met dans. Hij oogde gelukkig en was er gepast een moment stil bij. Uiterst vriendelijk, compleet zichzelf, zich niet bedienend van enige presentatietechnieken, iedereen was stil.

In het boekje stonden zijn gedichten die hij voorlas, af en toe blikkend in het boekje, het leek echter of dat niet nodig was. De thema’s van de prachtige gedichten waren Ik, Stilte en Soms. (Ik heb dat achteraf niet meer in het boekje getoetst).

Sanne bediende zich van af en toe balletachtige dansvormen, maar op momenten anders, bijvoorbeeld electro. Zowel hij als zij keken je soms indringend aan, om je te betrekken of mee te voeren. Gaven elkaar soms ruimte om te soleren, met woord of met dans. En dan ook weer momenten samen, tegelijkertijd. Indrukwekkend en emotioneel ervaarde ik het. Fijn dat ik hem handenschuddend kon bedanken en dit kon zeggen. Voor hem fijn, maar ook voor mijzelf. In zijn bundel schreef hij een aardig woordje voor mijn kleinkind (op verzoek). Ik hoop eens dat hij of zij kan genieten van de gedichten.

Macho Macho

Twee mannen beginnen elkaar uit te dagen en laten zien aan elkaar en het publiek wat zij kunnen. Dichtbij elkaar, vaak aan elkaar, kracht en gevoelens liepen door elkaar heen. Hun kunstje om en om delend met het publiek door na een geslaagde actie met een blik van ‘kijk mij eens’ naar de toeschouwers te kijken. Na een worstelachtige actie eindigde de performance in een intieme houding waarbij gezamenlijk een sigaret werd gerookt als na een vrijpartij. Geen moment, gedurende dat half uur, is mijn aandacht afgeleid geweest. Prachtig.

De tractorchauffeur zei stap maar op, wat mij betreft blief je d’n heale doag zitn. Toen ik zei dat het goed was, maar hij dan wel voor wat vermaak moest zorgen zei hij, na een korte stilte, doar hebn wie hur foar, wijzend naar de festivalmedewerkster op de wagen.

Ook gezien:

Wolves dressed in Sheep. Jammer genoeg hun eerste hitje nog niet ontstegen. Ik heb het gevoel dat er meer in zit dan eruit komt. Het geheel moet krachtiger, althans dat vind ik.

Dramali (ook op Boerol, maar toen niet gezien), aanstekelijke ritmische Malinese muziek, waarbij niemand bij stil kan blijven staan.

Autumn Child, hoewel muzikaal ok, mis ik in veel liedjes een terugkerend refrein. Dat maakt de melodie in liedjes meer herkenbaar.

Luka, speelde mee in Autumn Child, maar nu zelf als artieste met ondersteuning van de andere bandleden. Lekker dynamisch, vertellend over haar eigen blik op de wereld.

Ravvel, Antwerpse met mooie stem, soms een kopstem die me deed denken aan die van Kate Bush, met electronische muziek waarbij de gitaar vaak de beat verzorgd. Ik denk dat Bert dit erg mooi vindt.